روح، که بود از تن خود لنگری

پرده چو برخاست اگر این خرت

گردد زرین، تو درو ننگری

بر سر دریاست چو کشتی روان

گر چه جدا گشت ز دست و ز پا

فضل حقش داد پر جعفری

خانه تن گر شکند، هین منال