گر چه جدا گشت ز دست و ز پا

گردد زرین، تو درو ننگری

بر سر دریاست چو کشتی روان

روح، که بود از تن خود لنگری

فضل حقش داد پر جعفری

خانه تن گر شکند، هین منال

خواجه! یقین دان که به زندان دری