خواجه! یقین دان که به زندان دری

گر چه جدا گشت ز دست و ز پا

فضل حقش داد پر جعفری

خانه تن گر شکند، هین منال

چونک ز زندان و چه آیی برون

یوسف مصری و شه و سروری

چون برهی از چه و از آب شور