روحی، و عمادی، و عتادی، و عتیدی

لا ارفع عنه بصری طرفه عین

لا امنع عن رب ظریقی و تلیدی

مرا هو العین و بالعین تطری

رو خویش درانداز چو گوی، ارچه زنندت

شه را تو به میدان نه که بازیچه عیدی؟!

این خلق چو چوگان و، زننده ملک و بس