حبث ما حل خاطری، انت قصدی و مطلبی

زمن از تو دونده شد، فلکت نیز بنده شد

دو جهان از تو زنده شد چه دلاویز مشربی!

حیث ما حاول الثری، فمه جانب السما

دل به اسباب این جهان به امید تو می رود

که تو اسباب را همه بید خود مسببی

ز تو مشغول می شود به سببها ضمیرها