خلق هرسو دند تو کم دو

کرمت را بگوی تا بدهد

درخور شام بنده روغن عو

ای دل آن شاه سوی بی سویی است

فکر مردم به هر سوی گرواست

تو بلاحول فکر را کن خو

بی سوی عالمی است بس عالی