بی سنبله و میزان ای ماه تو کن خرمن

اینها همه رفت ای جان بنگر سوی محتاجان

بی برگ شدیم آخر چون گل زدی و بهمن

سیریم ازین خرمن زین گندم و زین ارزن

ماییم چو فراشان بگرفته طناب دل

تا خیمه زنیم امشب بر نرگس و بر سوسن

تا چند ازین کو کو چون فاخته ره جو