تا تو نشوی ماهی این شط نکند غرقت

اندر نرسد وا خورشید تو در گردش

چون غرقم چون گویم اکنون صفت جیحون

تا بود سرم بیرون می گفت لبم خوش خوش

جز گلبن اخضر را ره نیست درین مرعش

شرحی که بگفت این را آن خسرو بی همتا

چون گویی و چون جویی لا یکتب و لا ینقش