خاک بر فرق مشبه باد مر اشباه را

راه هستی کس نبردی گرنه نور روی او

روشن و پیدا نکردی همچو روز آن راه را

چون مه ما را نباشد در دو عالم شبه و مثل

عشق او جاهم بس است در هر دو عالم پس دلم

می بروبد از سرای وهم خود هم جاه را

ماه اگر سجده نیارد پیش روی آن مهم