ماه اگر سجده نیارد پیش روی آن مهم

خاک بر فرق مشبه باد مر اشباه را

عشق او جاهم بس است در هر دو عالم پس دلم

می بروبد از سرای وهم خود هم جاه را

رو سیاه هر دو عالم دان تو روی ماه را

هیچ کس با صد بصیرت ذره نشناسدش

گرچه پیش شه نشیند چون نیابد شاه را