رو سیاه هر دو عالم دان تو روی ماه را

عشق او جاهم بس است در هر دو عالم پس دلم

می بروبد از سرای وهم خود هم جاه را

ماه اگر سجده نیارد پیش روی آن مهم

هیچ کس با صد بصیرت ذره نشناسدش

گرچه پیش شه نشیند چون نیابد شاه را

مر شقاوتهای دایم را درونم عاشقست