مر شقاوتهای دایم را درونم عاشقست

رو سیاه هر دو عالم دان تو روی ماه را

هیچ کس با صد بصیرت ذره نشناسدش

گرچه پیش شه نشیند چون نیابد شاه را

چون بدان میلست آن جان پرورد اخ واه را

بندگان بسیار آیند و روند بر درگهش

لیک آستان درش لازم بود درگاه را