لولیان چو ببیند شود او هم سفری

دل چون سنگ در آنست که گوهر گردد

عشق فارغ کندش از گهر و بی گهری

حرص خواهد که بشاهان کرم دربافد

لولیانند درین شهر که دلها دزدند

چشم ازین خلق ببندی چو دریشان نگری

چشم مستش چو کند قصد شکار دل تو