کانچ خواهی تو قضا نیز همان بود بیا

نالهای دل و جان را جز تو محرم نیست

ای دلم چون که و که را تو چو داود بیا

شمس تبریز! مگو هجر قضای ازلست

شمس تبریز! که جان طال بقای تو زند

ماه دراعه خود چاک برای تو زند

رحم عشق چو ویی را نبود هیچ رفو