رحم عشق چو ویی را نبود هیچ رفو

کانچ خواهی تو قضا نیز همان بود بیا

شمس تبریز! که جان طال بقای تو زند

ماه دراعه خود چاک برای تو زند

صبر کن هیچ مگو هیچ مگو هیچ مگو

طلب خانه وی کن که همه عشق دروست

می دو امروز برین دربدر و کوی به کو