صبر کن هیچ مگو هیچ مگو هیچ مگو

شمس تبریز! که جان طال بقای تو زند

ماه دراعه خود چاک برای تو زند

رحم عشق چو ویی را نبود هیچ رفو

طلب خانه وی کن که همه عشق دروست

می دو امروز برین دربدر و کوی به کو

ای بسا شیر که آموختیش بز بازی