شمس تبریز چو میخانه جان باز کند

بدهم گر بدهی بوسه چه ارزان باشد

شمس تبریز! بجز عشق ز من هیچ مجو

زان کسی داد سخن جو که سخن دان باشد

هر یکی را بدهد باده و جانباز کند

ای غم آخر علف دود تو کم نیست برو

عاشقانیم که ما را سر غم نیست برو