هر یکی را بدهد باده و جانباز کند

شمس تبریز! بجز عشق ز من هیچ مجو

زان کسی داد سخن جو که سخن دان باشد

شمس تبریز چو میخانه جان باز کند

ای غم آخر علف دود تو کم نیست برو

عاشقانیم که ما را سر غم نیست برو

غم و اندیشه! برو روزی خود بیرون جو