در کوی مستفیدی مرده ست ناامیدی

مستی دهی و هستی در جود و در عطایی

در دلنهی امانی هر سوش می کشانی

گه سوی بستگیها گه سوی دل گشایی

کاندر پناه کهفت سگ کرد اولیایی

هر کان طرف شتابد ماهت برو بتابد

هم ملک غیب یابد هم عقل مرتضایی