آن جان بران پرورش جانها رسید

شب گشته بود و هرکس در خانه می دوید

ناگه نماز شام یکی صبح بردمید

جانی که جانها همگی سایهای اوست

تا خلق را رهاند زین حبس و تنگنا

بر رخش زین نهاد و سبک تنگ برکشید

از بند و دام غم که گرفتست راه خلق