هردم گشایشیست و گشاینده ناپدید

تا خلق را رهاند زین حبس و تنگنا

بر رخش زین نهاد و سبک تنگ برکشید

از بند و دام غم که گرفتست راه خلق

بگشای سینه را که صبایی همی رسد

مرده حیات یابد و زنده شود قدید

باور نمی کنی بسوی باغ رو ببین