بگشای سینه را که صبایی همی رسد

بر رخش زین نهاد و سبک تنگ برکشید

از بند و دام غم که گرفتست راه خلق

هردم گشایشیست و گشاینده ناپدید

مرده حیات یابد و زنده شود قدید

باور نمی کنی بسوی باغ رو ببین

کان خاک جرعه ز شراب صبا چشید