نک طبل می زنند که آمد ترا کلید

باور نمی کنی بسوی باغ رو ببین

کان خاک جرعه ز شراب صبا چشید

گر زانکه بر دل تو جفا قفل کرده ست

ور طعنه می زنند بر اومید عاشقان

دریا کجا شود به لب این سگان پلید

عیدیست صوفیان را وین طبلها گواه