بکه بر لاله چون مجنون، جگر سوزیده دل پرخون

چرا پنهان همی خندد؟ مگر از بیم خارست آن

همه تن دیده شد نرگس، دهان سوسنست اخرس

که خامش کن، ز گفتن بس! که وقت اعتبارست آن

ز عشق دلبر موزون، که چون گل خوش عذارست آن

بخوری می کند ریحان، که هنگام وصال آمد

چناران دست بگشاده، که هنگام کنارست آن