چناران دست بگشاده، که هنگام کنارست آن

بکه بر لاله چون مجنون، جگر سوزیده دل پرخون

ز عشق دلبر موزون، که چون گل خوش عذارست آن

بخوری می کند ریحان، که هنگام وصال آمد

حقایق جان عشق آمد، که دریا را درآشامد

که استسقای حق دارد، که تشنه شهریارشت آن

زهی عشق مظفر فر، کچون آمد قمار اندر