که استسقای حق دارد، که تشنه شهریارشت آن

بخوری می کند ریحان، که هنگام وصال آمد

چناران دست بگشاده، که هنگام کنارست آن

حقایق جان عشق آمد، که دریا را درآشامد

زهی عشق مظفر فر، کچون آمد قمار اندر

دو عالم باخت و جان بر سر، هنوز اندر قمارست آن

درونش روضه و بستان، بهار سبز بی پایان