حقایق جان عشق آمد، که دریا را درآشامد

ز عشق دلبر موزون، که چون گل خوش عذارست آن

بخوری می کند ریحان، که هنگام وصال آمد

چناران دست بگشاده، که هنگام کنارست آن

که استسقای حق دارد، که تشنه شهریارشت آن

زهی عشق مظفر فر، کچون آمد قمار اندر

دو عالم باخت و جان بر سر، هنوز اندر قمارست آن