زهی عشق مظفر فر، کچون آمد قمار اندر

چناران دست بگشاده، که هنگام کنارست آن

حقایق جان عشق آمد، که دریا را درآشامد

که استسقای حق دارد، که تشنه شهریارشت آن

دو عالم باخت و جان بر سر، هنوز اندر قمارست آن

درونش روضه و بستان، بهار سبز بی پایان

فراغت نیست خود او را، که از بیرون بهارست آن