درونش روضه و بستان، بهار سبز بی پایان

که استسقای حق دارد، که تشنه شهریارشت آن

زهی عشق مظفر فر، کچون آمد قمار اندر

دو عالم باخت و جان بر سر، هنوز اندر قمارست آن

فراغت نیست خود او را، که از بیرون بهارست آن

سوم ترجیع این باشد که بر بت اشک من شاشد

برآشوبد، زند پنجه، رخم از خشم بخراشد