برآشوبد، زند پنجه، رخم از خشم بخراشد

درونش روضه و بستان، بهار سبز بی پایان

فراغت نیست خود او را، که از بیرون بهارست آن

سوم ترجیع این باشد که بر بت اشک من شاشد

بیا ای عشق سلطان وش، دگر باره چه آوردی؟

که بر و بحر از جودت، بدزدیده جوامردی

خرامان مست می آیی، قدح در دست می آیی