بیا ای عشق سلطان وش، دگر باره چه آوردی؟

فراغت نیست خود او را، که از بیرون بهارست آن

سوم ترجیع این باشد که بر بت اشک من شاشد

برآشوبد، زند پنجه، رخم از خشم بخراشد

که بر و بحر از جودت، بدزدیده جوامردی

خرامان مست می آیی، قدح در دست می آیی

که صافان همه عالم، غلام آن یکی دردی