که صافان همه عالم، غلام آن یکی دردی

بیا ای عشق سلطان وش، دگر باره چه آوردی؟

که بر و بحر از جودت، بدزدیده جوامردی

خرامان مست می آیی، قدح در دست می آیی

کمینه جام تو دریا، کمینه مهره ات جوزا

کمینه پشه ات عنقا، کمینه پیشه ات مردی

ز رنجوری چه دلشادم! که تو بیمار پرس آیی