کمینه پشه ات عنقا، کمینه پیشه ات مردی

خرامان مست می آیی، قدح در دست می آیی

که صافان همه عالم، غلام آن یکی دردی

کمینه جام تو دریا، کمینه مهره ات جوزا

ز رنجوری چه دلشادم! که تو بیمار پرس آیی

ز صحت نیک رنجورم، که در صحت لقا بردی

بیا ای عشق بی صورت، چه صورتهای خوش داری