بیا ای عشق بی صورت، چه صورتهای خوش داری

کمینه پشه ات عنقا، کمینه پیشه ات مردی

ز رنجوری چه دلشادم! که تو بیمار پرس آیی

ز صحت نیک رنجورم، که در صحت لقا بردی

که من دنگم در آن رنگی، که نی سرخست و نه زردی

چو صورت اندر آیی تو، چه خوب و جان فزایی تو

چو صورت را بیندازی، همان عشقی، همان فردی