ز صحت نیک رنجورم، که در صحت لقا بردی

کمینه جام تو دریا، کمینه مهره ات جوزا

کمینه پشه ات عنقا، کمینه پیشه ات مردی

ز رنجوری چه دلشادم! که تو بیمار پرس آیی

بیا ای عشق بی صورت، چه صورتهای خوش داری

که من دنگم در آن رنگی، که نی سرخست و نه زردی

چو صورت اندر آیی تو، چه خوب و جان فزایی تو