کمینه جام تو دریا، کمینه مهره ات جوزا

که بر و بحر از جودت، بدزدیده جوامردی

خرامان مست می آیی، قدح در دست می آیی

که صافان همه عالم، غلام آن یکی دردی

کمینه پشه ات عنقا، کمینه پیشه ات مردی

ز رنجوری چه دلشادم! که تو بیمار پرس آیی

ز صحت نیک رنجورم، که در صحت لقا بردی