همی گردد فلک ترسان، کزو ناگاه برگردی

به هر دم گویدت جانها: «حلالت باد خون ما

که خون هر کرا خوردی، خوشش حی ابد کردی »

فلک گردان بدرگاهت، ز بیم فرقت ماهت

ز ترجیع چهارم تو عجب نبود که بگریزی

که شیر عشق بس تشنه ست و دارد قصد خونریزی

بیا، مگریز شیران را، گریزانی بود خامی