دهان بگشاد بلبل گفت به غنچه که: « ای دهان بسته »

قبا را سرخ کرد از خون ز ننگ کسوه عامی

لباس لاله نادرتر، که اسود دارد و احمر

گریبانش بود شمسی، و دامانش بود شامی

بگفتش: «بستگی منگر، توبنگر باده آشامی »

جوابش گفت بلبل: « هی، اگر می خواره پس می

کند آزاد مستان را تو چون پابست این دامی؟! »