زهی خورشید جان افزا که یک تابش چو شد پیدا

به بصره چو کشم خرما؟! به کرمان چون برم زیره

هزاران فاضل و دانا، غلام چشم یک بینا

کمینه شیر را بینی به گاو و پیل بر، چیره

هزاران جان انسانی برویید از گل تیره

بدین خورشید هر سایه، که اهل اقتدا آمد

چو سایه پست گشت از غم، برای فوت تکبیره