هزاران جان انسانی برویید از گل تیره

هزاران فاضل و دانا، غلام چشم یک بینا

کمینه شیر را بینی به گاو و پیل بر، چیره

زهی خورشید جان افزا که یک تابش چو شد پیدا

بدین خورشید هر سایه، که اهل اقتدا آمد

چو سایه پست گشت از غم، برای فوت تکبیره

رهست از عقرب اعشی، بسوی عقرب گردون