بدین خورشید هر سایه، که اهل اقتدا آمد

کمینه شیر را بینی به گاو و پیل بر، چیره

زهی خورشید جان افزا که یک تابش چو شد پیدا

هزاران جان انسانی برویید از گل تیره

چو سایه پست گشت از غم، برای فوت تکبیره

رهست از عقرب اعشی، بسوی عقرب گردون

ولی مکه کسی بیند، که نبود بسته خیره