زود از حبش تن بسوی روم جنان رو

صد لیلی و مجنون و دو صد وامق و عذرا

بگشاید هر ذره دهان گوید: « شاباش »

وندر دل هر ذره حقیر آید صحرا

تا برکشدت قیصر، بر قصر معلا

اینجای نه آنجاست که اینجا بتوان بود

هی، جای خوشی جوی و درآ در صف هیجا