جانهای گلستان بدم دی بپریدند

جانها همه مستند که آن، جان به من آمد

خندان شده اشکوفه و گل جامه دریده

کز سوی عدم سنبله و یاسمن آمد

هنگام بهاران شد، و هر جان به تن آمد

خوبان برسیدند ز بتخانه غیبی

کوری خزانی که بخو، بت شکن آمد