خوبان برسیدند ز بتخانه غیبی

کز سوی عدم سنبله و یاسمن آمد

جانهای گلستان بدم دی بپریدند

هنگام بهاران شد، و هر جان به تن آمد

کوری خزانی که بخو، بت شکن آمد

چون صبر گزیدند بدی جمله درختان

آن هجر چو چاهست و صبوری رسن آمد