یک باغ پر از شاهد، نی ترک و نه رومی

چون خلق حسن کرد، نگار حسن آمد

در عید بهار، ابر برافشاند گلابی

وان رعد بران اوج هوا، طبل زن آمد

کندر حجب غیب، هزاران ختن آمد

بس جان که چو یوسف به چه مهلکه افتاد

پنداشت که گم گشت خود او در وطن آمد