آخر ز ره خار، گل اندر چمن آمد

بس جان که چو یوسف به چه مهلکه افتاد

پنداشت که گم گشت خود او در وطن آمد

زیرا که ره آب خضر مظلم و تاریست

خامش کن، اگرچه که غزل اغلب باقیست

تا شاه بگوید، چو درین انجمن آمد

ای ماه عذار من و ای خوش قد و قامت