خامش کن، اگرچه که غزل اغلب باقیست

پنداشت که گم گشت خود او در وطن آمد

زیرا که ره آب خضر مظلم و تاریست

آخر ز ره خار، گل اندر چمن آمد

تا شاه بگوید، چو درین انجمن آمد

ای ماه عذار من و ای خوش قد و قامت

برخیز که برخاست ز عشق تو قیامت