این همه بگذشت نیز، پیشتر آ ای عزیز

گشت جهان گلستان، خار ندارد گزند

بزم ابد می نهد، شه جهت عاشقان

نعل زرین می زند، بهر سم هر سمند

پیش لب نوش تو حلقه بگوش است قند

پیشتر آ پیشتر، تا بدهم جان وسر

تا شکفد همچو گل، روی زمین نژند