پیشتر آ پیشتر، تا بدهم جان وسر

نعل زرین می زند، بهر سم هر سمند

این همه بگذشت نیز، پیشتر آ ای عزیز

پیش لب نوش تو حلقه بگوش است قند

تا شکفد همچو گل، روی زمین نژند

ما و حریفان خوشیم، ساغر حق می کشیم

از جهت چشم بد، آتش و مشتی سپند