خنب تو آمد بجوش، جوش کند نای و نوش

داده بهر ذره نوع دگر عشرتی

هر نفسی روح نو، بنهد در مرده

هر نفسی راح نو، بخشد بی مهلتی

جان سر و پا گم کند چون بخورد شربتی

عفو کن از جام مست خنب و سبو گر شکست

مست شد، و مست را چون نفتد زلتی؟!